МЕҲРУ МУҲАББАТИ МОДАР — БУЗУРГТАРИН НЕЪМАТ

МЕҲРУ МУҲАББАТИ МОДАР — БУЗУРГТАРИН НЕЪМАТ

        Модар муқаддастарин ва азизтарин шахс барои ҳар инсон аст. Номи ӯ бо меҳр, муҳаббат, садоқат ва фидокорӣ ҳаммаъно мебошад. Аз лаҳзае ки инсон чашм ба олами ҳастӣ мекушояд, аввалин чеҳрае, ки мебинад, чеҳраи пур аз муҳаббати модар аст. Аввалин овозе, ки мешунавад, садои оромбахши модар аст. Аз ҳамин ҷо зиндагӣ оғоз мегардад ва ин оғоз бо муҳаббати модар пайванд мехӯрад.

        Меҳри модар муҳаббатест, ки ба ҳеҷ чиз баробар нест. Он на бо сарват чен мешавад ва на бо сухан пурра баён мегардад. Модар бо тамоми ҳастии худ фарзандашро дӯст медорад. Ӯ омода аст барои хушбахтии фарзанд аз оромӣ, вақт ва ҳатто орзуҳои шахсии худ бигзарад. Шабҳои бедорхобӣ, ташвишҳои пинҳонӣ ва дуоҳои софдилона — ҳама нишонаи муҳаббати беандозаи модар мебошанд.

      Дар зиндагии инсон лаҳзаҳое мешаванд, ки худро танҳо эҳсос мекунад. Вале ҳатто дар он ҳолат ҳам дуои модар ҳамроҳи ӯст. Мегӯянд, ки дуои модар деворҳои душвориро мешиканад ва роҳҳои бастаро мекушояд. Ин бовар аз таҷрибаи ҳазорсолаи мардум сарчашма мегирад. Зеро ҳар касе, ки бо дуои модар ба роҳ баромадааст, худро неруманд ва дилгарм эҳсос кардааст.

       Модар на танҳо парастор, балки аввалин омӯзгор ва роҳнамои ҳаёт аст. Кӯдак аз оғӯши модар сухан гуфтан, хандидан, бахшидан ва дӯст доштанро меомӯзад. Ҳар калимаи насиҳатомези модар барои фарзанд мисли чароғест дар роҳи тира. Бисёр вақт инсон баъд аз солҳои зиёд дарк мекунад, ки ҳақиқати зиндагӣ дар ҳамон суханони содаи модар нуҳуфта будааст.

       Адибону шоирони тоҷик низ меҳри модарро бо суханони пур аз эҳсос васф кардаанд. Лоиқ Шералӣ модарро нури чашм ва такягоҳи зиндагӣ медонад:

Модар, эй нури ду чашмони ман,

Қуввати ҷисму дили ҷавони ман.

Ин мисраъҳо ифодаи эҳсоси самимии фарзанд нисбат ба модар мебошанд.

Ҳамчунин Мирзо Турсунзода бо муҳаббати хос чунин месарояд:

Туӣ сарчашмаи меҳру вафо, модар,

Туӣ маънии ҳастии ман, модар.

Дар ин суханон модар ҳамчун сарчашмаи меҳру маънои зиндагӣ муаррифӣ мешавад.

           Ҳатто дар осори классикон эҳтироми модар ҷойгоҳи баланд дорад. Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ инсонро ба некӣ ва арҷгузорӣ ба волидайн даъват менамояд. Ин даъват нишон медиҳад, ки қадршиносии модар аз қадим яке аз арзишҳои асосии ахлоқӣ будааст.

Имрӯз, бо вуҷуди пешрафти техника ва тағйирёбии зиндагӣ, ниёзи инсон ба меҳри модар кам нашудааст. Шояд инсон ба қуллаҳои баланд бирасад, соҳиби мақому мартаба гардад, аммо дар қалбаш ҳамеша ниёз ба як сухани гарми модар боқӣ мемонад. Оғӯши модар барои фарзанд амнтарин паноҳгоҳ аст.

         Мутаассифона, баъзан инсон танҳо баъди аз даст додани модар қадри ӯро пурра дарк мекунад. Он гоҳ ҳар хотира, ҳар сухан ва ҳар табассум ба ганҷи бебаҳо табдил меёбад. Аз ин рӯ, мо бояд то вақте ки модар дар паҳлӯи мост, ба ӯ муҳаббат нишон диҳем, сухани нек гӯем ва аз хизматаш сарпечӣ накунем.

        Меҳру муҳаббати модар воқеан бузургтарин неъмат аст. Он нерӯ мебахшад, роҳнамоӣ мекунад ва инсонро ба сӯи некиву камол мебарад. Агар мо мехоҳем ҷомеаи солим ва насли боахлоқ дошта бошем, бояд ба қадри ин неъмати муқаддас бирасем.

Модар — рамзи зиндагӣ, рамзи муҳаббат ва рамзи бахшиш аст. Қадри ӯро бояд ҳамеша ва дар ҳар лаҳзаи зиндагӣ донист.

Ҳайётзода Қурбонали Эмомудин—мудири кафедраи информатика ва барномасозии ДОТ дар ноҳияи Рашт